شعر و فقط شعر......

roshina

کنار خیابان های بندرعباس

خدا دوست داشتنی تر است

وقتی که می فهمی

زمین مثل دختری که تو دوستش داری- نه من

چشم آبی است

و حتی وقتی می فهمی

آنچه مینویسم

دستمالی شده ترین استعاره ی موجود است!

خدا در بندرعباس دوست داشتنی تر است

چون خدای ین حوالی مرطوب است

یا شاعرانه ترش نمناک

آنقدر که می توانی مثل بخار بر شیشه ی عینکت ببینی اش!

خدا در این اطراف گرم است

آنقدر که میشود در برابرش برهنه باشی!

خدا برای پسرهای بندر

از این هم دوست داشتنی تر است

چراکه

پوشیدن لباس محلی دختران بندری را

آزاد اعلام کرده است

و چشم های پسران را به گناه عادت داده است

دختران بندر هم به خدا علاقه ی ویژه ای دارند

دلیلش را از خودشان بپرسید!

و اصلا اینجا

پاک کردن عینک کفر است

لباس آستین بلند گناه است

و درویش کردن چشم شرک است

***

خدا وقتی به بندر میرسد

انگار که به خانه اش رسیده باشد

به معنای واقی کلمه خدا میشود

و هیچ کس نمی تواند خلافش را ثابت کند!!!!!

۳آبان ۸۷/سعيد اقاويل جهرمي

Moosa_Sat

تو محله اوزي ها ....... دخترانش در حال كل كل كردن ...اولي... خشش.... دومي نه ضد خش. / دادا روشينا كجايي؟ حتماً بايد همچنين جاهايي بيايم تا ببينيمت Laughing

AVZZADEH

من مست مي نابم تورندملامت گو
ديرومن شهره ميخانه تومعتکف
كم گوي تواي واعظ برگوش كرم آيه
مي آيت ومستي هم شاهد براين باره
ديريست دراين وادي درخاك خراباتم
بامن نشوهمخانه بنگربه رخ سرخم
باياد رخت ماهت سرگرم مناجاتم
كوباده مردافكن كوصحبت جانانه

مارابنگر اي دوست باچشم بصيرت بين
مائيم وغم وهجران فراغ زکاشانه
اين جامه تذويرت رندانه بدورافكن
كم گوي سخن واعظ مي نوش دوپيمانه

ابروي خم آن يار تيري شدازآن چله
بركنددل ودين ازما، آتش بکاشانه
دين و دل و روي دوست ماببردازهوش
بس وصف توراگفتم پايان بشداين خامه

وصف شب قدر و يامستي وميخانه
هي دم زدن ازجام و ياباده وپيمانه
مقصودهمان رب است آن كعبه جانانه
حسن توراگفتم اي حاضرواي غايب

ديگرنتوانم گفت ازمسجدوميخانه
عيبم مگوي اي زاهد رفتم بخراب آباد
تادورشود روحم بي غصه وديوانه
درويش به خرابات آفارغ بنشين لختي

ازتن توبرون آور اين هیبت وآن جامه رندانه
بس عیب کسان گفتی یاعیب کسان دیدی
حميدتوخامش باش كم گوي توافسانه
عبرت نشدات حاصل شاگردي میخانه

این غزل دریکی اززیباترین لحظات زندگیم نگارش شده که آن رابدون کم وکاست برایتان نوشته ام امیداست که موردتوجه تان قرارگیرد
حميدعوض زاده
نگارش24/8/86

azitana

زيبا وكمي غم انكيز,,,,, باز از عوض زاده وبر تلاش كه اينهمه كارهاي زيبا آرائه مي ده
تشكر مي كنم ... واين شعر خيلي به دلم نشست

azitana

شبیه برگ پاییزی پس از تو قسمت بادم، خداحافظ
ولی هرگز نخواهی رفت از یادم، خداحافظ
و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای دلم طاقت نمی آرد
و برف نامیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق از دلبستگی هایم؟
چگونه می روی با این که می دانی چه تنهایم
خداحافظ، تو ای هم پای شب های غزل خوانی
خداحافظ، به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ، بدون تو گمان کردی که می مانم؟
خداحافظ، بدون من یقین دارم که می مانی

منقول

roshina

اين غزل را براي كسي مي نويسم كه اين روزها از باور رها شدن سخت ملول و آرزده است / گل من / نگران نباش / روزي همه چيز درست مي شود...

فنجان واژگون شده‌ي قهوه‌ي مرا
بر روی ميز تکان داد با ادا
يک لحظه چشم دوخت به فنجان خالی‌ام
تکرارکرد : .. ودرطالع شما ...
قلبم تپيد ريخت عرق روی صورتم
گفتم بگو مسافر من مي‌رسد و يا ...
با چشم‌های خيره به فنجان نگاه کرد
گفتم چه شد؟! ... سکوت و تکرار لحظه‌ها
آخر شروع کرد به تفسير فال من
با سر اشاره کرد که نزديک‌تر بيا

اين‌جا فقط دو خط موازی نشسته است
يعنی دو فرد دل‌شده‌ی تا ابد جدا
انگار بی‌امان به سرم ضربه می‌زدند
يعنی که هيچ وقت نمی‌آيد او خدا؟!
گفتم درست نيست از اول نگاه کن
فرياد زد : ... بفهم! رها کرده او تو را .. ...

شايسته ابراهيمي

foja

نی زمان دل مه مکنی شاد دوست رفیق رقتن از یاد

مهر محبت بو فراموش اون سنگ دلی داد وبیداد

انی که با تو قوم وخویشن ظلم وستم این روزو پیشین

هر که به فکر خون نه دنیا همیطور روال زندگی شن

خویش غریب با هم شونین فرق صفحه ره خو اکردنن تلخ

تا که شودی پای تو نین دست رو سرت تا که بشی غرق

دنیا دیگه آخر زمانن جماعتی بس با زبانن

خوبن تا وقتی ثروتت هه دوره تون ومهربانن

تقدیم به همه عزیزان هرمزگانی.

roshina

يا سيدي العزيز
هذا خطاب امرأة حمقاء
هل كتبت إليك قبلي امرأة حمقاء؟
اسمي انا ؟ دعنا من الأسماء
رانية أم زينب
أم هند أم هيفاء
اسخف ما نحمله ـ يا سيدي ـ الأسماء
يا سيدي
أخاف أن أقول مالدي من أشياء
أخاف ـ لو فعلت ـ أن تحترق السماء
فشرقكم يا سيدي العزيز
يصادر الرسائل الزرقاء
يصادر الأحلام من خزائن النساء
يستعمل السكين
والساطور
كي يخاطب النساء
ويذبح الربيع والأشواق
والضفائر السوداء
و شرقكم يا سيدي العزيز
يصنع تاج الشرف الرفيع
من جماجم النساء
لا تنتقدني سيدي
إن كان خطسيئاً
فإنني اكتب والسياف خلف بابي
وخارج الحجرة صوت الريح وال****
يا سيدي
عنترة العبسي خلف بابي
يذبحني
إذا رأى خطابي
يقطع رأسي
لو رأى الشفاف من ثيابي
يقطع رأسي
لو انا عبرت عن عذابي
فشرقكم يا سيدي العزيز
يحاصر المرأة بالحراب
يبايع الرجال أنبياء
ويطمر النساء في التراب
لا تنزعج !
يا سيدي العزيز ... من سطوري
لا تنزعج !
إذا كسرت القمقم المسدود من عصور
إذا نزعت خاتم الرصاص عن ضميري
إذا انا هربت
من أقبية الحريم في القصور
إذا تمردت , على موتي ...
على قبري
على جذوري
و المسلخ الكبير
لا تنزعج يا سيدي !
إذا انا كشفت عن شعوري
فالرجل الشرقي
لا يهتم بالشعر و لا الشعور ...
الرجل الشرقي
لا يفهم المرأة إلا داخل السرير ...
معذرة .. معذرة يا سيدي
إذا تطاولت على مملكة الرجال
الأدب الكبير ـ طبعاً ـ أدب الرجال والحب كان دائماً
من حصة الرجال
والجنس كان دائما ً
مخدراً يباع للرجال
خرافة حرية النساء في بلادنا
فليس من حرية
أخرى ، سوى حرية الرجال
يا سيدي
قل ما تريده عني ، فلن أبالي سطحية . غبية . مجنونة . بلهاء فلم اعد أبالي
لأن من تكتب عن همومها ..
في منطق الرجال امرأة حمقاء
ألم اقل في أول الخطاب أني
امرأة حمقاء ؟

نزار قبانی

آقای عزیز
این نامه زنی احمق است
آیا قبل از من زنی احمق به تو نامه نوشته است؟
اسم من؟ بگذریم از اسامی
رانیه ... یا زینب
یا هند ... یا هیفاء
احمقانه ترین چیزی که با خود داریم ـ آقای من! ـ
اسامی هستند

آقای من
می ترسم آنچه را دارم بگویم
می ترسم ـ اگر بگویم ـ
آسمان آتش بگیرد
چرا که شرق شما، آقای عزیز
نامه های آبی را مصادره می کند
رؤیاها را از گنجینه های زنان مصادره می کند
پرتاب سنگ را بر عواطف زنان تمرین می کند
و وقتی زنان را مخاطب قرار می دهد
چاقو بکار می برد
و ساطور
و بهار و شوق ها را
و گیسوان مشکی را سر می برّد
و شرق شما، آقای عزیز
تاج شرف بلند مرتبه ای می سازد
از جمجمه های زنان

از من ایراد نگیر آقای من
اگر خطم بد است
که من می نویسم و شمشیرها پشت درم هستند
و خارج اطاق صدای باد و سگان است
آقای من
عنترة العبسی پشت درم است
سرم را می برد
اگر نامه ام را ببیند
گردنم می زند
اگر لباس بدن نمای مرا ببیند
گردنم می زند
اگر من از عذاب هایم دم بزنم
چرا که شرق شما، آقای عزیز
زن را با سرنیزه محاصره می کند
و شرق شما، آقای عزیز
با مردان به عنوان پیامبر بیعت می کند
و زنان را در خاک پنهان می کند

آشفته نشو
آقای عزیز! از نوشته های من
آشفته نشو
اگر گلاب پاشی را که روزگارانی است سربسته است شکستم
اگر از درونم مهر سربی را برداشته ام
اگر فرار کرده ام
از گنبد حرمسراهای قصرها
اگر نافرمانی کرده ام از مرگم
از گورم ... از ریشه هایم
و از مسلخ بزرگ
آشفته نشو آقای من
اگر احساسم را آَشکار کرده ام
چرا که مرد شرقی
نه به شعر اهمیت می دهد و نه به احساسات
مرد شرقی
ـ ببخشید گستاخی ام را ـ
زن را نمی فهمد، مگر در بستر

ببخشید آقای من
اگر به سرزمین مردان دست اندازی کرده ام
چرا که ادبیات بزرگ، طبیعتاً ادبیات مردان است
و عشق همواره
سهم مردان بوده است
و رابطه جنسی همواره
مخدری بوده که فقط به مردان فروخته می شده
در سرزمین ما آزادی زنان خرافه ای بیش نیست
و آزادی ای نیست مگر آزادی مردان
آقای من
هرچه می خواهی درباره من بگو؛ اهمیت نمی دهم
سطحی، کودن، دیوانه، ابله
دیگر اهمیت نمی دهم
چون زنی که از غصه هایش می نویسد
در منطق مردان زنی احمق نام دارد
من که از اول نامه گفتم که زنی احمقم.

azitana

خيلي ممنون روشينا عزيز اين شاعر را خيلي دوست دارم نزار قباني بهش ميكن شاعر المرأه
( شاعر زن )
ميرسي جالب بود

dokhtare_darya

دور افتاده ام از خويش
دور افتاده ام از ريشه هاي دل مادر
و تنبوره ي "زار" عاطفيم را
غدر زمان شكسته است.
در بم هاي محزون آوازهاي عشق كودكيم
در دست هاي كوچك دختري به رنگ نارگيل
و دهكده اي كه مادرم بود،
آن روزها چه كامل بودم
و كاكل هفت سالگي ام
چه انبوه و زيبا بود،
با پيوندهاي عاطفي
و نقره ي خنجر محافظت
آويخته بر شانه چپ
كه به قلبم واصل ميشد
و حرير سبز
و ماديان سرخ زفاف
هيهات !...

azitana

Dokhtare_darya jane delot ahwalut naken
shade dastot

dokhtare_darya

مانند باد
از گرداب هولناك عشق
گذشتم
چونان شهاب شدم
در اعماق ظلمات .

من ازين پس
جز زندگي
چيزي نخواهم بود .
مثل زندگي علفزاران ،
اقيانوس
و آسمان ها.
هماره ي نطفه اي جنبان
در زهدان عشقي
تا هميشه و بزرگ
ماننده ي يكي لبخند
بر لباني كه تو را هزاران بار بوسيده باشد.

من ازين پس
زنده خواهم بود
با بال هايي از عشق

dokhtare_darya

آزیتانای عزیز.خوبی؟ متوجه نشدم چی گفتی؟

azitana

جالب بود
با تشكر فراوان Dokhtare darya

roshina

این غزل رو برای دلی می نویسم که صاف و ساده ست مثل آینه / مثل زلالی چشمه / گل نازم / جواب سوالتو اینجا بهت می گم/ تو مقصر نیستی / نمی خوام نگران دردهای من باشی / این دردها کاری تر و ریشه دارتر از این حرفهاست / تازه حضور توست که آرومم می کنه و به قولی : دردهای من بی حضور تو / سر از تسکین باز می زنند ... از اونشب که خواستی که برات غزل بخونم و من نخوندم انگار یه چیزی تو دلم شکسته / حالا همون غزلو همراه با عشقی به تقدس پنجشنیه های عزیز تو برات می نویسم ... نگران نباش عزیز دلم / همه چیز درست می شه ...

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام
دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام
آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه ی توفانی ام
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا تو بگیری و بمیرانی ام
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی ست که بارانی ام
حرف بزن حرف بزن سالهاست
منتظر لحظه ی توفانی ام
خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی ام؟
ها ... به کجا می کشی ای خوب من! ؟
ها ... نکشانی به پشیمانی ام

محمد علی بهمنی