شعر و فقط شعر......

dokhtar_bandari

اینجا شعرهایی که باهاشون حال کردید و خیلی قشنگند و بذارید...

dokhtar_bandari

شبى از پشت يک تنهايى نمناک و بارانى تو را با لهجه گلهاى نيلوفر صدا کردم

تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم

پس از يک جستجوى نقره اى در کوچه هاى آبى احساس

تو را از بين گل هايى که در تنهايى ام روييد با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبى ترين موج تمناى دلم گفتى:

دلم حيران و سرگردان چشمانى ست رويايى
و من
تنها براى ديدن زيبايى آن چشم

تو را در دشتى از تنهايى و حسرت رها کردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشمهايم را به روي اشکى از جنس غروب ساکت و نارنجى خورشيد وا کردم

نميدانم چرا رفتى؟ نميدانم چرا؟ شايد خطا کردم

و تو بى آنکه فکر غربت چشمان من باشى نميدانم کجا؟ تا کى؟ براى چه؟ ولى رفتى

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مى باريد

و بعد از رفتنت يک قلب دريايى ترک برداشت

و بعد از رفتنت دريا چه بغضى کرد

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمى خاکسترى گم شد

و گنجشکى که هر روز از کنار پنجره با مهربانى دانه بر ميداشت

تمام بال هايش غرق در اندوه و غربت شد

و بعد از رفتن تو، آسمان چشم هايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسى حس کرد من بى تو تمام هستى ام از دست خواهد رفت

کسى حس کرد من بى تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

کسى فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنکه ميدانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهى برد

هنوز آشفته چشمان زيباى توام, برگرد

ببين که سرنوشت انتظار من ، چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم پرسش و ترديد،

کسى از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

تو هم در پاسخ اين بي وفايى ها بگو در اين راه و انتخاب آن ، خطا کردم

و من در حالتى مابين اشک و حسرت و ترديد کنار انتظارى که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاييزى ترين ويرانى يک قلب ميان غصه اى از جنس بغض کوچک يک ابر نمى دانم چرا؟

شايد به رسم عادت پروانگى مان باز براى شادى و خوشبختى باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

دعا كردم

dokhtar_bandari

بى تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب آيينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا كه دلت با دگران است
تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم
بازگفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي دردامن اندوه كشيدم
نگسستم نرميدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم
((فريدون مشيرى))

dokhtar_bandari

كجاىزندگی ام را برایت تقربر کنم
دلهره های دوریت یا آشوب دل بعد از رفتنت....
کجای زندگی ام را برایت تقربر کنم
وقتی که بین من و تو دریایی از آتش بود........
وباز کجای زندگی ام را....
که هنوز بین دو هیچ ایستاده ام
وبه تو فکر میکنم که آیا باز می بینمت
حتی در خواب
((كمبوزيا گويا))

dokhtar_bandari

امشب به یاد روی دلارامی

بیدارم و پریده زسرخوابم

می جویمش به دامن شب اما

آن ماه را به خانه نمی یابم

امشب کجاست مهردرخشانم

بی ماه روی او شب من تارست

درخواب ناز رفته . نمی دانم

یا همچو من بنشسته و بیدارست

ای وای...ماه آمد و دنیایی

دارد شمد به روی خود ازمهتاب

ای چشم شب نخفته ! بخواب امشب

شاید که روی او نگری درخواب

«مهدی سهیلی»

dokhtar_bandari

سفر مکن

هر چه کنی بکن ولی
از بر من سفر مکن
یا که چو می روی مرا
وقت سفر خبر مکن
گر چه به باغ ستاده ام
نیست توان دیدنم
شعله مزن بر آتشم از بر من گذر مکن
روز جدایی ات مرا یک نگه تو میکشد
وقت وداع کردنت
بر رخ من نظر مکن
دیده به در نهاده ام
تا شنوم صدای تو
حلقه به در بزن مرا
عاشق در به در مکن
من که ز پا نشسته ام
مرغک پر شکسته ام
زود بیا که خسته ام
زین همه خسته تر مکن
گر چه به دور زندگی
تن به قضا نهاده ام
آتشم این قدر مزن
رنجه ام این قدر مکن
هر چه که ناله می کنم
گوش به من نمیکنی
یا که مرا ز دل ببر
یا ز برم سفر مکن

dokhtar_bandari

از سينه تنگم دل ديوانه گريزد
ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد
من از دل و دل از من ديوانه گريزان
ديوانه نديدم كه ز ديوانه گريزد

dokhtar_bandari

زچشمت اگر چه که دورم هنوز
پر از اوج و عشق و غرورم هنوز
اگر غصه بارید از ماه و سال
به یاد گذشته صبورم هنوز
شکستند اگر قابِ یادِ مرا
دلِ شیشه دارم بلورم هنوز
سفر چاره دردهایم نشد
پر از فکر راه عبورم هنوز
ستاره شدن کارِ سختی نیست
گذشتم ولی غرق نورم هنوز
پر از خاطرات قشنگ توام
پر از یاد و شوق و مرورم هنوز
ترا گم نکردم خودت گم شدی
منِ شیفته با تو جورم هنوز
اگر جنگ با زندگی ساده نیست
در این عرصه مردی جسورم هنوز
اگر کوک ماهور با ما نساخت
پر از نغمه پاک شورم هنوز
قبول است عمر خوشی ها کم است
ولی با توام پس صبورم هنوز

dokhtar_bandari

عاشقی را شرط اول ناله و فریاد نیست
تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست
عاشقی مقدور هر عیاش نیست
غم کشیدن صنعت نقاش نیست

dokhtar_bandari

آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی ها
خواستنت پناه من بود ،تو غروب بی کسی ها
لحظه،هر لحظه پس از تو،شب و گریه در کمینه
تو دیگه بر نمی گردی، آخر قصه همینه

dokhtar_bandari

وقتی که چشمات خیس شدن،طهارت عشقو دیدم
زمزمه های قلب تو،با گوشهای دل شنیدم
یه سایه پا به پای من،چه خوب و بد راضی شدی
با من دیوونه ترین،چه ساده هم بازی شدی

mo1361s

http://bayon.blogsky.com

dokhtar_bandari

ناباوري از حد گذشت نبض زمين ناگه شكست

نشكفته ها پرپر شدند ناگفته ها دردي شدند

هر خاطره جاني گرفت افسانه اي از هم نوشت

تو غربت يه نيمه شب افسانه ام در هم شكست

افسانه ام قصه نبود قصه پر غصه نبود

گفتي كه از من كن حذر عشق مرا از سر به در

گفتم مگو ليلا ترين مجنون منم دستم بگير

گفتي كه ليلا رفتني است زنجير عشق گسستني است

گفتم مگو زيبا ترين مجنون خود در من ببين

اي مرغك تن خسته ام ميناي دل شكسته ام

افسانه رفتن شدي قلب مرا خنجر شدي

گفتم كه اي بانوي من هر شب تويي در خواب من

ديووانه و شيدا منم افتاده اي بر خاك منم

اي عشق من اي بهترين معناي من از من مگير

باور نكردم رفتنت بيداد دل شكستنت

رفتي و بي تو در قفس ناليدم از غم يكنفس

باور نكردم رفتنت بيداد دل شكستنت

dokhtar_bandari

رسيدم‌ آخرِ جاده‌ ، اگر چه‌ اين‌ سرآغازه‌
اگر چه‌ قُمري‌ قلبم‌ دوباره‌ فکرِ پروازه‌
رسيدم‌ آخر جاده‌ ، دوباره‌ يکه‌ وُ تنها
تو رفتي‌ تا بپوسم‌ من‌ ، تو اين‌ يلداي‌ بي‌فردا
رسيدم‌ اول‌ِ سطرِ همون‌ اندوه‌ِ طولاني‌
سرآغازِ پُر آوازِ همون‌ پيوندِ پنهاني‌
نگا کن‌ ! اين‌ منم‌ ! بي‌دل‌ ! نگاهم‌ کن‌ از اين‌ روزن‌ !
بيا زنجيرم‌ُ بردار ! درِ زندانم‌ُ بشکن‌ !

ضربان‌ِ قدمامون‌ ، روي‌ سنگفرش‌ِ خيابون‌
آرزوي‌ اين‌ ترانه‌س‌: چترِ مشترک‌ تو بارون‌

بيا اي‌ بهترين‌ بانو ! پَرِ پروازم‌ُ واکن‌ !
بيار فانوست‌ُ بالا ، واسه‌م‌ خورشيدُ پيدا کن‌ !
هنوز خيلي‌ غزل‌ مونده‌ که‌ بايد با تو قسمت‌ شه‌
بايد دروازه‌ي‌ آواز به‌ دست‌ِ تو مرمّت‌ شه‌
بايد فواره‌ي‌ رؤيا ، بره‌ تا آسمون‌ بالا
چراغ‌ِ عشق‌ُ روشن‌ کن‌ ! نگو ديره‌ ، همين‌ حالا !
غرورِ گريم‌ُ درياب‌ ! دليل‌ِ ناب‌ِ دلتنگي‌ !
طلوع‌ کن‌ ! تو سرآغازِ زلال‌ُ پاک‌ِ آهنگي‌ !

ضربان‌ِ قدمامون‌ ، روي‌ سنگفرش‌ِ خيابون‌
آرزوي‌ اين‌ ترانه‌س‌: چترِ مشترک‌ تو بارون‌

dokhtar_bandari

پيش از اين ها . . .

پيش از اين ها فكر مي كردم خدا
خانه اي دارد كنار ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتي از الماس و خشتي از طلا
پايه هاي برجش از عاج و بلور
بر سر تختي نشسته با غرور
ماه ، برق كوچكي از تاج او
هر ستاره ، پولكي از تاج او
اطلس پيراهن او ، آسمان
نقش روي دامن او ، كهكشان
رعد و برق شب ، طنين خنده اش
سيل و توفان ، نعره ي توفنده اش
دكمه ي پيراهن او ، آفتاب
برق تير و خنجر او ، ماهتاب
هيچ كس از جاي او آگاه نيست
هيچ كس را در حضورش راه نيست