انواع شـــــــعر

soad

دلم را شکستند، حرفی ندارم

و پیمان گسستند، حرفی ندارم

به زخمی صمیمانه آرام و مرموز

مرا هم شکستند، حرفی ندارم

شکستند ما را و آسوده خاطر

کناری نشستند، حرفی ندارم

هدف سینه ام، دشنه در دست یاران

گر آماده هستند، حرفی ندارم

شبی خسته برگشتم امّا اهالی

در خانه بستند، حرفی ندارم

دلم سوخت، باشد، از این شعله جمعی

غزل خوان و مستند، حرفی ندارم

کسانی که ما را به آتش کشیدند

گر آتش پرستند، حرفی ندارم

azitana

ممنون سعاد

خانمي

مثل هميشه شعري خيلي زيبا بووووووووووووووود

soad

توی تقویم می نویسم تا بمونه یادگاری

روز تلخ عاشقی مون گفتی که دوستم نداری

می چکه قطره ی اشکم روی این جمله آخر

حتی این قلم نداره این شکست تلخ را باور

می گذره ماهی و سالی اما باز پر از غروبم

هر کی حالم و می پرسه به دروغ میگم که خوبم

نه می خوام کسی بفهمه با پریدنت شکستم

رفتی و تنهای تنها با خیال تو نشستم

تو تقویم می نویسم رفت اونی که عاشقم کرد

دیگه خورشیدی ندارم واسه این روزهای دلسرد

ولی تو ، تویی که رفتی حرمت عشق و شکستی

روی التماس چشمام، چشمای نازتا بستی

تقویم از اسم تو پر شد اما جات خالی اینجا

منم و خاطره ی تو منم و قصه فردا

soad

زمانی که من دیوانه‌ات بودم گذشت
که شمع من وپروانه‌ات بودم گذشت
خداوندا از عشق هیچ نمی‌دانم
اما عاشقم عاشق آن عشق به نام
عاشقم نمی‌دانم عشقم کیست
مجنونم و نمی‌دانم لیلی‌ام کیست
مغمومم و نمی‌دانم غمم چیست
خوشحالم و نمی‌دانم شادیم چیست
شمع سوزان توام اینگونه خاموشم مکن
گر که خاموشم کنی فراموشم مکن
درس خواندن مشکل است
علت آن دختر خوشگل است
دوست دارم و دانم نداری دوستم
ای یار بگو چه کنم تا تو بداری دوستم
ای شمع بسوز که شب زیاد است هنوز
ای غم اشک مریز که غم زیاد است هنوز
زینت باغ است درخت جوان
پیر شود بر کندش باغبان
شاخ جوان به هر گلی نوبر است
شاخه ی پیر از پی خاکستر است
من آهنگ غریب روزگارم
غمی در انتهای سینه دارم
تمام هستیم یک قلب پاک است
که آن را زیر پایت می‌گذارم
من ساده فکر می‌کردم تو همیشه با منی
کاش از اول می‌دونستم تو فکر رفتنی
شمع سوزان توام اینگونه خاموشم مکن
گر که خاموشم کنی فراموشم مکن

soad

رفتنم نزدیک است
مرگ من نزدیک است
مرگ من سایه وار
از پس من زمین را می کاود
مرگ من هم آغوشم
در بستر بیداری می خندد
مرگ من در پشت پنجره
در انتظار رسیدن می گرید
مرگ من ساده است
مرگ من سرخ است
مرگ من سرد است
مرگ من سرمست از من
آواز رسیدن می خواند
مرگ من در میخانه قلبم
شراب حسرت می نوشد
مرگ من نزدیک است
مرگ من دست در دستم
کوچه ها را در انتظار رسیدن به کوچه ای بن بست
تا آخر زمین گردش می کند
مرگ من آواز چکاوک است
در کوچ زمستانی
مرگ من دشتی است
به وسعت ابدیت
مرگ من سراسر خون است
از فرق شکافته فرهاد
مرگ من نزدیک است
مرگ من از غروب خورشید سرخ است
مرگ من حسرت رسیدن است
مرگ من ابتدای ازل نیست
و انتهای ابدیت هم نخواهد بود
مرگ من تنفس ماهی است
در خفگی حوض
مرگ من ستاره ای است
در آسمان هفتم
مرگ من بر روی شانه ام
آواز هوسناکی در گوشم زمزمه گر است
مرگ من آغازی بر رسیدن بهار
در تمام اعصار تاریخ است

مرگ من کوچ پرستو نیست

مرگ من گریه شمع نیست
مرگ من بال پروانه نیست
که در شبهای انتظار با شعله شمعی بسوزد
مرگ من بید مجنون نیست
که با نسیمی از حسرت نگاهت بلرزد
مرگ من شیون ندارد
مرگ من شیرین است
اما هیچ فرهادی عاشق ندارد
مرگ من لیلی است
اما هیچ آواره مجنونی ندارد
مرگ من نزدیک است
مرگ من از پشت صبح پیداست
مرگ من در طلوع آسمان پیداست
مرگ من از پشت بال پروانه پیداست
مرگ من در آیینه چشمانم پیداست
در صدای جویبار پیداست
در صدای دریا پیداست
در سکوت کوه پیداست
در هاله ماه پیداست
مرگ من نزدیک است
مرگ من فرداست
فردایی که خورشیدش از ماه نور می گیرد

فردایی که گلهایش همه ستاره
ستارگانش همه خورشید
خورشیدش همه دریا
دریاهایش همه صحرا
صحراهایش همه سراب
سرابهایش همه حقیقت
حقیقتش همه فردا
و فردایش خواهد رسید
مرگ من نزدیک است
مرگ من با طلوع خورشید می رسد
با صدای پای نسیم می رسد
مرگ من زمانی خواهد رسید
که همه چشمان عاشق باشند
و همه کویرها پر از شقایق باشد
مرگ من آنگاه می رسد
که هیچ آهویی در دام صیاد نباشد
و هیچ هجرانی در یاد نباشد
مرگ من نزدیک است
مرگ من بی صدا می رسد
اما من صدای نفسهایش را
در دستانم می فهمم
رنگ آنرا می فهمم
سرمایش را می فهمم
من مرگ را می فهمم
می فهمم که آمدنش نزدیک است
می فهمم که حسرت چشمانش در چشمانم آبی است
می فهمم که با طلوع فردا
مرگ من نزدیک است

dokhte-bandar-dubai

وقتی به آسمان نگاه کرد
پرواز هیچ پرنده ای را ندید
وقتی به تماشای درختان رفت
آشیانه هیچ پرنده ای را نیافت
وقتی ، سکوت کرد ، سکوت
آواز هیچ پرنده ای را نشنید
در ازدحام شهر،پرنده ها را دید
ده ها ، صد ها ، هزاران پرنده
همگی خاموش
همگی در قفس...

dokhte-bandar-dubai

ریخته سرخ غروب
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.

سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.

soad

وقتی رسیدی توی قصه های من

رنگی نداشتند همه لحظه های من

این اشک سردو دیگه تو به دل نگیر

من با نگاهت شدم توی عشق اسیر

بیا پیش من بمون قدر عشقمو بدون

همه ارزو رو توی چشم من بخون

بدون من کنارتم هر جا هستی یادتم

نگیر قلب عاشق منو تو دست کم

با تو غصه هام یادم نیست

دیگه غم توی دلم نیست

تا که دنیا هست ازپیش من نرو

حرف قلبمو تو بشنو

بیا تازه کن این عشقو

می خوام با هم بمونیم من و تو

من دیگه جز تو کسی رو دوست ندارم

اگه نباشی بی تو من کم می یارم

من که ندیدم چطور عاشقت شدم

دوست دارم حتی بیشتر از خودم

dokhte-bandar-dubai

صبر خدا

عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم .
همان یک لحظه اول، که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان
جهان را با همه زیبایی و زشتی، به روی یکدگر، ویرانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
که در همسایه صدها گرسنه
چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم
نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم ، بر لب پیمانه میکردم .
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان، دیگری پوشیده از صد جامه رنگین
زمین و آسمان را واژگون مستانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
نه طاعت میپذیرفتم
نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده
پاره پاره در کف زاهد نمایان ، سبحه صد دانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان
هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو، آواره و دیوانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را، پروانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
بعرش کبریایی، با همه صبر خدایی
تا که میدیدم عزیز نابجایی، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد
گردش این چرخ را وارونه ، بی صبرانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
اگر من جای او بودم
که میدیدم مشوش عارف و عامی
ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش
بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری
در این دنیای پر افسانه میکردم
عجب صبری خدا دارد !
چرا من جای او باشم
همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و
تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد
وگرنه من بجای او چو بودم
یکنفس کی عادلانه سازشی ، با جاهل و فرزانه میکردم
عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !
__________________
<معینی کرمانشاهی>

soad

خیلی وقته كه یه حرفی مونده تو دلم

میخوام بهت بگم شاید امروز وقتش باشه

آره وقتشه كه حرفای دلمو بهت بگم

دلم از این دنیا پره میخوام باهات حرف بزنم

تا كه شاید اروم بشم

تو رو خدا به حرف دلم گوش كن

اگه تو نباشی من دلمو به دست كی بدم؟

حالا یه روز میای كه خیلی دیره

دل عاشق من تو قصه گیره

اینو بدون كه باشی یا نباشی

كسی جاتو تو این دل نمی گیره

soad

چراغها را خاموش کنید

می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم

غریبه، اگر می خواهی به خواب من بیایی

نامم را که صدا می کنی، کمی آرامتر؛

بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو

میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم

از من نگیر این لحظه های دلخوشی را

نگذار حتی خواب دیدن تو برایم عقده شود ...

یادت می آید حرفی را که زدی؛

گفتی می روم،

گه گداری شاید به خوابت بیایم

شاید در خواب،

تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم

لااقل همین وعده را برایم بگذار ...

غریبه، به خاطر خدا در نگاهم صادق باش

غریبه

soad

ديشب دوباره ديدمت اما خيال بود

تو در كنار من بشيني !!! محال بود

هر چه نگاه عاشق من بي نصيب بود

چشمان مهربان تو پاك و زلال بود

پاييز بود و كوچه اي و تك مسافري

با تو چقدر كوچه ما بي مثال بود

نشنيد لحن عاشق من را نگاه تو

پرواز چشمهاي تو محتاج بال بود

سيب درخت بي ثمر آرزوي من

يك عمر مانده بود ولي كال كال بود

گفتم كمي بمان به خدا دوست دارمت

گفتي مجال نيست وليكن مجال بود

يك عمر هر چه سهم من از تو نگاه بود

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چيزي شبيه جام بلور دلي غريب

حالا شكست واي صداي وصال بود

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

اما نه با خيال تو بودم حلال بود

soad

دل من دیر زمانی است که می پندارد :

"دوستی" نیز گلی است

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه ی نازک را

-دانسته-

بیازارد

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار

هر سخن , هر رفتار

دانه هایی است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش "مهر" است

گر بدان گونه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است

گر در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمیدست هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه ی جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت

با نگاهی که در شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر

جام دل هامان را مالامال از یاری , غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند

- شادی روح تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

عطر افشان

گلباران باد

dokhte-bandar-dubai

کودکی ها

به خانه می رفت
با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
دعوا کردی باز؟
پدرش گفت
و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد
به دنبال آن چیز
که در دل پنهان کرده بود
تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش
و خندیده بود

dokhte-bandar-dubai

آوار رنگ

هیچ وقت
هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
امشب دلی کشیدم
شبیه نیمه سیبی
که به خاطر لرزش دستانم
در زیر آواری از رنگ ها
ناپدید ماند