roshina می نویسد:

روح اله بلوچی ، عکاسی که دوربین ندارد !

عکس از : حسن بردال

به بهانه ی افتتاح اولین نگارخانه ی خیابانی کشور به سراغ یکی از هنرمندانی رفتیم که آثارش در این نگارخانه به نمایش گذاشته شده است و کارهایش جای تعمق و تامل بسیار دارد / آقای روح اله بلوچی جوان است و سرشار از حس و انرژی / ضمن آرزوی موفقیت برای این هنرمند هرمزگانی در نوشته ی زیر با وی و نظراتش در رابطه با افتتاح نگارخانه و نیز با نگاهش درباره ی هنر عکاسی آشنا می شویم :

ادامه متن >>>

روح اله بلوچی هستم متولد ۱۳۵۷- دیپلم ریاضی - . یکی از افسوسهای زندگی ام این است که اگرچه در کنکور سراسری پذیرفته شدم اما بنا به دلایلی از ادامه ی تحصیل باز ماندم و در حال حاضر نیز در بیمه البرز شاغل می باشم .

در خصوص افتتاح نگارخانه باید بگویم که به نوعی یک حادثه ی فرهنگی ست و این مهم باید خیلی پیش تر از این ها انجام می شد . البته بسیاری از عزیزان در مورد اولین بودن این نوع نگارخانه در ایران تردید داشتند و به طور مثال می گفتند که آقای جمشید بایرامی در حاشیه دانشگاه تهران قبلا این کار را انجام داده است باید به اطلاع این دسته از عزیزان برسانم که کار آقای بایرامی و نیز دیگرانی از این دست برپایی نمایشگاه خیابانی عکس بوده و همانطور که می دانیم عمده تفاوت نمایشگاه و نگارخانه در استمرار آن است یعنی آقای بایرامی یا هر هنرمند دیگر می تواند برای یک یا حد اکثر چند بار در هر جایی که مناسب می داند نمایشگاهی از آثارش را بر پا کند و این مسئله با نگارخانه ی بندرعباس که محل دائمی و همیشگی برای به نمایش گذاشتن عکس و پوستر و دیگر آثار هنری از قبیل تابلوهای خوشنویسی و غیره می باشد کاملا متفاوت است و به طور قطع این نگارخانه اولین نگارخانه ی خیابانی کشور می باشد . اگر چه خیابانی بودن نگارخانه پیامدهای جزئی سوئی دارد مخصوصا برای مخاطب حرفه ای و تخصصی اما من وجود چنین مکانی را برای شهرستان بندرعباس بسیار ضروری و مفید فایده می دانم و همانطور که اشاره کردم باید خیلی زودتر از اینها این اتفاق می افتاد . ببینید با توجه به نوع بافت شهر و تجاری و اقتصادی بودن آن که باعث مهاجر پذیری و ادغام اقشار مختلف مردم می گردد مسلما این ایده یعنی افتتاح نگارخانه ی خیابانی یک تزریق فرهنگی به حساب می آید . شما تصور کنید در محلی که در مرکز شهر واقع شده است و خط شروع و یا پایان وسایل نقلیه عمومی می باشد هر فرد اگر فقط چندثانیه برای پرداخت کرایه بایستد احتمال این که نگاهش به یکی از تابلوها بیفتد بسیار زیاد است و همین می تواند جرقه ای برای علاقه مندی و شروع یک ارتباط هنری شود .ای کاش امکانی بود تا بر در هر خانه ای عکسی می چسباندیم زیرا به گمان من آرزوی هر هنرمند ارائه ی هنر و اثرش به طریق مناسب است و هرچه این راهها هموارتر گردد ما به بسترسازی غنی تری دست پیدا خواهیم کرد. جا دارد بگویم که مالک معنوی این نگارخانه، سازمان فرهنگی و هنری شهرداری بندرعباس می باشد و هنرمندانی که می خواهند از این مکان جهت نمایش آثار خود استفاده کنند باید هماهنگی های لازم را با این نهاد به عمل آورند . گفتنی ست من و دوستان دیگر یعنی آقای بردال و آقای رضوانی ترجیح دادیم برای برقراری ارتباط بهتر و سریعتر با مخاطب عامه از آثاری عامیانه تر و با دیدهای معمولی تر و سوژه های ملموس تری استفاده کنیم و خوشحال می شویم که از بازتاب نظرات مخاطبین و بازدیدکنندگان از هر طریقی مطلع گردیم .

و اما در مورد فعالیتهای هنری خودم : در واقع من خیلی از شاخه های هنری را تجربه کرده ام ، از طراحی و نقاشی شروع شد که در همان سالها مقام اول آموزشگاههای منطقه ای را به دست آوردم . از سال ۷۰ به عضویت گروه تئاتر حوزه ی هنری در آمدم که بعدها ارتباطم با این گروه کاملا قطع شد .  به واسطه ی داشتن یک سه پایه و یک دوربین یاشیکا در خانه که پدر و برادر بزرگترم از آن استفاده می کردند از بچگی با دوربین و سه پایه و شاتر زدن آشنا بودم . اما نگاه جدی تر من به هنر عکاسی از سال ۸۰ و با عضویت افتخاری در سینمای جوان شهر شروع گردید. گفتم افتخاری چرا که من هیچ دوره ی تخصصی را در این انجمن فرا نگرفته ام و از سال ۸۰ به طور مستمر در این انجمن فعالیت دارم . در نمایشگاههای مختلفی شرکت کرده ام که از آن جمله می توان به موارد ذیل اشاره کرد: سومین دوره ی نمایشگاه دریایی در تهران که اثر من در این نمایشگاه به عنوان عکس شایسته ی تقدیر استان هرمزگان انتخاب شد . دو بار در جشنواره ی عکسهای محرم شرکت کرده ام و دو دوره نیز در نمایشگاه گروهی اردیبهشت حضور داشته ام که در سال۸۵ مقام سوم بخش آزاد و در سال۸۶ مقام اول بخش فرهنگ هرمزگان را به خود اختصاص دادم . و اگر خدا بخواهد در صدد آنم که یک نمایشگاه انفرادی تا پایان سال جاری بر پا نمایم . من اصولا به سوژه ی خاصی بسنده نمی کنم و آثارم به مقوله ی ویژه ای محدود نمی شوند. بارها به نیت عکاسی از دریا از خانه خارج شده ام اما در پایان متوجه شده ام که از هرچیزی عکس انداخته ام به جز دریا. در عکس هایم سعی می کنم به سوژه شخصیت بدهم مثلا اگر بخواهم از یک صندلی عکس بگیرم احساس می کنم با یک موجود با حس و درک طرفم / موجودی به نام صندلی که به طور مثال ممکن است از من و دوربینم خجالت  بکشد و من سعی می کنم با ایجاد نوعی ارتباط این خجالت را در او از بین ببرم . شاید به دلیل همین ویژگی ست که برخی از دوستان معتقدند که نگاهی متفاوت دارم و کارهایم به آثار هیچ هنرمند دیگری شبیه نیست .هر آن چه که قابلیت ثبت داشته باشد می شود سوژه ی من . همیشه سعی می کنم در سکوت و آرامش و به دور از اماکن شلوغ عکاسی کنم . جایی که اصولا به افراد و یا گروه خاصی تعلق نداشته باشد و حریم خصوصی کسی نباشد . در حال حاضر دوربین شخصی ندارم و برای عکاسی از دوربین دوستان استفاده می کنم البته در مدت اخیر بسیار مدیون دوست عزیزم آقای احسان رضایی شده ام و داستان از آنجا شروع شد که ایشان در حال ساختن فیلمی به نام The hand of God بودند و از آنجایی که فیلم تلفیقی از عکس و موسیقی ست با دیدن آرشیو عکسهایم از من خواستند که کار عکسبرداری این فیلم را به عهده بگیرم و این همان شد که برای عکاسی شخصی خودم هم از این دوربین استفاده می کنم .جا دارد بگویم که فیلم مذکور که بر اساس اثری از میکل آنژ شکل گرفته است  در نمایشگاه اردیبهشت امسال در بخش تجربی اول شد و  برای نمایشگاه منطقه ای  به  سنندج رفت  که خدا را شکر از آن جا هم به جشنواره ی سراسری کشور راه یافت.

تا قبل از هفت -هشت ماه پیش انجمن عکس استقلال چندانی از خود نداشت و تمام فعالیتهای اعضاء در دل انجمن سینمای جوان شکل می گرفت و این مسئله باعث پراکندگی فعالیتها می شد و ما شاهد نمود چندانی از تلاش عکاسان نبودیم تا این که تقریبا از ۸ ماه پیش آقای حسن بردال به عنوان رئیس انجمن عکس استان منصوب گردید و برپایی این نمایشگاه خیابانی هم حاصل تلاش و زحمات ایشان می باشد . تا قبل از این در کنار نام همیشه آشنای مرحوم کوروش گرمساری به تک و توک هنرمند استانی بر می خوردیم که حرفی برای گفتن در کشور داشته باشند ولی در چند سال اخیر شاهد فعالیت چشمگیری از انجمن عکس و سینمای جوان نبودیم اما از سال۸۵ با کسب چند مقام کشوری انگار که این خمودگی و رکود دارد از بین می رود و من امیدوارم در سالهای آتی و سرو سامان گرفتن انجمن و به نتیجه ی مطلوب رسیدن این بحرانی که اخیرا گریبان انجمن سینمای جوان را فرا گرفته است سالهای پربار و درخشان تری  را پیش رو داشته باشیم . گرچه به نظر من کسی که کار هنر می کند نباید تحت تاثیر چنین بحرانهایی قرار بگیرد و حتی همین بحرانها باعث می شود که شخص برای تثبیت هر چه بیشتر خود در این گیرو دار به تلاش بیشتری دست بزند و همین کشمکش ها باعث ترقی و رشد هنرمند می گردد. از مسئولین هم توقع کار شاقی ندارم و تنها خواهشم این است که به وظیفه شان به نحو احسن عمل کنند تا یک حق هنری مانند افتتاح همین نگارخانه با این همه تاخیر صورت نپذیرد . انتظار ندارم که راه را هموار کنند همینقدر که دست انداز ایجاد نکنند کافی ست .

پیشنهادم به دوستانی که می خواهند در این راه قدم بگذارند این است که در اوایل کار از دوربین دیجیتال استفاده کنند . اگر چه من اوایل با دوربین آنالوگ کار می کردم اما در حال حاضر با دیجیتال کار می کنم . یادم می آید بعد از این که کارم در جشنواره ی اردیبهشت برگزیده شد بسیاری از دوستان می گفتند بلوچی که با دوربین دیجیتال عکس می گیرد پس هنر چندانی نکرده . با این حال پیشنهاد من به دوستان تازه کار و آماتور همان استفاده از دوربین دیجیتال است چرا که این دوربین خود به مثابه ی یک کلاس آموزشی ست و راحتتر و سریعتر می شود به نتیجه ی اثر رسید و در ضمن توجیه اقتصادی هم دارد .

برای همه ی هنرمندان عزیز در جای جای کشور آرزوی سعادت و بهروزی و موفقیت دارم و نیز تشکر ویژه ای از سایت هرمزگانی دات نت  که این فرصت را در اختیار من گذاشت .

هرمزگانی دات نت نیز ضمن آرزوی توفیق روزافزان برای این هنرمند جوان و خوش ذوق استان به اطلاع می رساند جهت دیدن آثار هنری آقای بلوچی می توانید به فتوبلاگ ایشان با نام پرپروک مراجعه نمایید.