امین بلوچی متولد سال 1349 محله برق ، چهار راه مرادی بندرعباس ، کوچکترین عضو خانواده  وهم اکنون متاهل  دارای یک فرزند پسر می باشد .

در دوران نوجوانی و زمانی که موسیقی در محدودیت زیادی نسبت به امروز به سر میبرد با این هنر آشنا شد ، با زحمت فراوان یک بسته سیم گیتار پیدا کرد تا گیتاربی سیمی را که از برادرش به او رسیده  بود را از آن حالت برهاند . آغاز فعالیتهای موسیقی امین بلوچی به سال 1363 بر می گردد ، به اعتقاد خودش عدم وجود استاد و جو موسیقیایی مناسب باعث شد که مسیر طولانی را برای فراگیری موسیقی طی کند . در آغاز تنها استادش کتابهایی بود که با دشواری فراوان تهیه کرده بود از تئوری موسیقی گرفته تا متد گیتار تارپینان و . . .  PIERRE BORELLO – Real Blues – ROBBEN FORD

در ابتدا ساز را فقط در محافل دوستانه می نواخت که این محفلها منجر به تشکیل گروههای مقطعی شد مانند فریاد ساحل ، آنا ، مهاجر و . . . آهنگهای یاد پشترون ، بریم از ایجا و بندر نازنین و سایر،  یادگاری از آن ایام است  .

امین بلوچی به غیر از نوازندگی ، در آهنگسازی و ترانه سرایی نیز تبحر دارد . می گوید در طول مدت کار با موسیقی با استیل نوازندگان برتر سبک راک و بلوز ، آفرولاتین آشنا شده و با دقت تفاوتهای آنها را بررسی  و سعی در استفاده از تکنیکهای خاص آنها در نوازندگی و آهنگسازی دارد و باز خود او می گوید که نباید فراموش کرد یک نوازنده خوب اول باید شنونده ای خوب باشد که تاثیر بسیار زیادی بر روی کار او خواهد داشت ، باید موسیقی خوب و استخوان دار گوش کرد و به هر سبکی که گرایش پیدا کردی برجستگان آن سبک را انتخاب و گوش کنی .

سبک تخصصی امین بلوچی بلوز می باشد اما او هیچ گاه خود را منحصر نکرده و به سراغ موسیقی راک و آفرولاتین نیز رفته است . با موسیقی شلوغ چندان سر و کاری ندارد می گوید حتی اگر آنها را بهترینهای موسیقی دنیا هم اجرا کرده باشند . متالیکا – کوئین- جوسا تریانی کارهای شلوغی دارند اما آهنگهایی مثل Nothing else matter متالیکا هم وجود دارد که خیلی با آن ارتباط برقرار می کنم .

علاقه مند آثار اریک کلاپتون ، استی وی ری وان ، بودی گای ، بی بی کینگ ، جیمی هندریکس ، مارک نافلر ، روری گالامز ، اریک جانسون ، رابرت کری  و کارلوس سانتانا است  و بهترین گروههای موسیقی را پینک فلوید و راجرد واترز می داند .

شکل گیری گروه موسیقی ریچاک :

امین بلوچی می گوید :

ریچاک یک واژه اصیل بندری  است . درگویش محلی به ریچاک ، ریشاک هم می گویند ، ریشه های سخت و مقاومی که با دشواری از زمین بیرون می آیند . استاد احمد سایبانی واژه ریچاک را ریشه دار و پر قدرت معنی می کند ( نقل از کتاب از جرون تا بندرعباس ) .

گروه ریچاک در سال 1379 به سرپرستی امین بلوچی تشکیل شد . آثار گروه ریچاک در سبک راک آفرو- لاتین اجرا می شود که از موسیقی سیاهان مهاجر به آمریکای مرکزی الهام گرفته شده و بیش از هر چیز بر پایه گیتار الکترونیک استوار است .

اعضای اصلی گروه امین بلوچی : آهنگساز و ترانه سرا و نوازنده گیتار الکترونیک و آکوستیک .

میلاد ارشادفر : خواننده و نوازنده کیبورد و پرگرامیست . و غلامعلی اسماعیلی : درامز هستند .

در طول مدت فعالیت گروه محسن قاسمی – حسن پیغان – حسن ملاح – مهدی نظری – مهدی رنجبر – مسعود عابدینی – محسن آزادبخش – بهروز درویش بیگی  - عباس خادمی – حسین گردین – وحید رحیمی – سعید محبی – محمد نور سنگرزاده – ابراهیم موسایی با گروه همکاری داشتند .

اولین اجرای گروه در چهارمین سالگرد ابراهیم منصفی برگزار شد . از دیگر فعالیتهای گروه ریچاک ، اجرای چندین کنسرت دربندرعباس و اجرای موسیقی به دعوت پارک زرون – فرهنگسرای شهید آوینی – دانشگاه علوم پزشکی – شورای شهر بندرعباس – دانشگاه هرمزگان – فستیوال حافظ – لونا پارک هرمز – استانداری بندر لنگه می باشد .

اولین آلبوم گروه ریچاک به نام فرمان آتش است که شامل 9 قطعه می باشد ، سه سال پیش و به شکل تمام آکوستیک و متفاوت از اجراهای دیگر ضبط شده و اخیرا مجوز پخش گرفته است .

در ضبط این آلبوم ، گیتار باس بابک ریاحی پور و مجتبی شکاری ، همخوانی کیانا کیارس و پرکاشن محمدنور سنگر زاده با ریچاک همکاری داشته اند .

امین بلوچی سرپرست گروه ریچاک  در زمینه فعالیتهای آینده گروه می گوید :

در حال حاضر گروه ریچاک مشغول تنظیم چند آهنگ فولکوریک اصیل هرمزگانی با تلفیق سازهای محلی و درامز، گیتار باس ، گیتار الکترونیک و کیبورد است که جهت ارسال و نهایتا شرکت در فستیوالی در کشور سوئد می باشد .

لازم به ذکر است کارنام دومین آلبوم گروه ریچاک می باشد که آهنگسازی و تنظیم آن در حال انجام است .

مقایسه گذشته و حال موسیقی استان هرمزگان و راهکاری برای پیشرفت

امین بلوچی در این ارتباط هم صحبتهایی برای گفتن دارد .

"" با اینکه هم اکنون نیز موسیقی استان برای حرکت و فعالیت دچار مشکلات عدیده ای می باشد که می توان به فقدان مکان مناسب برای اجرای کنسرت – عدم وجود امکانات مناسب صدا برداری ، عدم حمایت ازهنرمندان- بها ندادن صدا و سیما به عموم هنرمندان استان و . . . اما با وجود این مشکلات نسبت به قبل شرایط بسیار تغییر کرده و بهتر شده است . اکنون با وجود اینترنت دیگر دغدغه فراهم کردن کتاب و CD کمتر شده  و به راحتی می توان از آخرین خبرهای مربوط به موسیقی و تحولات آن مطلع شد . به نظر من برای حرکت و توسعه موسیقی هرمزگان نیاز به یک دگرگونی در هنرمندان استان هستیم نباید هر کس به راه خود رود و هیچ بهره ای  از وجود هم نبریم ! باید به جای انتقادهای مخرب و بیهوده به فکر داشته ها و تواناییهایمان باشیم  بلکه بتوانیم از آن استفاده بهینه کنیم باید به این فکر باشیم که موسیقی غنی هرمزگان را به دنیا معرفی کنیم . نباید با غرور هویت موسیقی خود را از بین ببریم ، شاید جالب باشد بدانید که فقط همین شهر بندرعباس نسبت به جمعیتش بیشتر از هر کدام از شهرهای کشور دارای موزیسین می باشد . همین چند گروه موسیقی هم که وجود دارند دائما از نوازنده های مشترک در کنسرتها استفاده می کنند و جای بسی تاسف است که از بین این همه استعداد فقط همین تعداد محدود نوازنده با هم تفاهم دارند و همکاری می کنند . اگر این هنرمندان نمی توانند با یکدیگر تفاهم و همکاری داشته باشند حداقل اینکه ریشه را قطع نکنند چون ضربه به موسیقی استان است .

آشنایی و کار موسیقی با شادروان ناصر عبداللهی

امین بلوچی می گوید بین سالهای 1364 و 65 شادروان ناصر عبداللهی چند ترانه محلی ساخته بود که آن روزها  اصطلاحا خیلی سر و صدا کرد مزن سنگ ، شهلا ، دیریا موجن که ورد زبانها شده بود پس از جدا شدن گیتاریست گروهش غلامرضا کمالی ، ناصر به سراغش رفت و آشناییها از همین دوران آغاز شد ، ناصر خود کیبورد می نواخت و می خواند .

 درامز : علی علوی ( شیخ علی ) - گیتار باس : بهروز درویش بیگی  - لید گیتار : امین بلوچی  .

 به گفته امین بلوچی ترانه ناصریا محصول همان دوران است که خود ناصر ساخته بود و در آرشیو شخصی خویش نگهداری می کرد پس از مدتی که با او کار کرد ، ناصر رو به کارهای عرفانی آورد و از گروه جدا شد .  ارتباط وی با ناصر قطع نشد و گاهی گیتارش را به خانه آن مرحوم می برد با هم ساز می زدند . آخرین کاری که در بندر ضبط شد و بلوچی آن را از ناصر عبداللهی هدیه گرفت کاست گنوغ بود . آخرین دیدار هر دو شبی بارانی در تهران و به اتفاق علیرضا مهاجری و فرخ رئیسی و در منزل کرایه ای ناصر بود . بلوچی می گوید اگر اشتباه نکنم سعادت آباد ، کوچه پامچال . . . و ساعتها حرف و ساز .